Het einde van een jaar is altijd een moment om terug te kijken en vooruit te blikken.
Vooral dat vooruitblikken is belangrijk. Terugkijken is vooral goed om te zien wat je – achteraf – anders had moeten.

Met het vooruitblikken geef je richting aan je eigen toekomst. Stippel je een route uit om 2012 te laten worden wat jij er graag van wil maken. En natuurlijk gaan er dingen gebeuren die je nu niet kan voorzien en die route veranderen. Zowel positief als negatief. Niemand kan tenslotte in de toekomst kijken.

Het terugblikken is wel appart. Lang niet iedereen is dat goed in. Het wordt vooral lastig als je slecht tegen fouten maken kan. Tegen verkeerde beslissingen. En toch is dat niet nodig.

Mijn uitgangspunt is dat ik geen verkeerde beslissingen neem.

Dat klinkt cru. En als je me kent, dan weet je dat ik fouten maak en dus verkeerde beslissingen moet hebben genomen.
Mijn antwoord is simpel: dat is achteraf!
Op het moment dat ik de beslissing nam, was dat voor mij de best denkbare keuze op basis van de informatie die ik toen had. En natuurlijk kun je 3 nanoseconde later ander informaie hebben waardoor de keuze niet meer de best denkbare beslissing is als ik opnieuw zou moeten beslissen.
Maar… dat maakt de originele beslissing niet tot een verkeerde beslissing! Het blijft de beste beslissing op dat moment.

Je kunt natuurlijk bewust een verkeerde beslissing nemen. Maar daar geloof ik niet in. Naar mijn idee neem je dan een goede beslissing maar heb je een ander beoogd doel. Het is dan namelijk de goede beslissing om iets anders dan het voor de hand liggende te bereiken.

En dan heb je een beslissing genomen die verkeerd uit pakt. So what? Van vallen leerde je toch opstaan? Van verkeerde beslissingen leer je ook. Tenminste… dat is de beste keuze die je kunt maken. Je kunt het ook negeren en je drie keer aan dezelfde steen stoten maar dat doen ezels al dus waarom zou jij dat ook doen? Dus ik leer van dergelijke situaties. Dat ik (nog) meer informatie moet verzamelen. Dat ik (nog) zorgvuldiger moet afwegen. Dat ik met (meer) mensen rekening moet houden. En als je die les ter harte neemt, kun je gerust verder en zonder probleem terugkijken op die beslissing.

De grootste uitdaging zit echter wel in een lastige intrinsieke waarde: eerlijkheid.

Natuurlijk, eerlijk duurt het langst.
En toch kennen we allemaal die vragen waarop je geen eerlijk antwoord kan geven. ‘Een mooie jurk, vind je ook niet?’ is zo’n vraag. Op voorhand is het al duidelijk dat de vagensteller vindt dat het een mooie jurk is. Dus wie ben ik om dan te zeggen ‘Nou nee…’ ook al is dat een eerlijk antwoord? En al zou ik de vraag interpreteren als ‘Deze jurk staat mij mooi, vind je ook niet?, dan nog is het lastig. Je hebt namelijk te maken met de gevoelens en stemming van een ander.
Maar naar jezelf toe moet je wel zo hard zijn. Je moet eerlijk naar jezelf kijken ook als het antwoord je niet bevalt. Dit is duidelijk de hoek waar de zogenaamde zachte heelmeester stinkende wonden maakt.

En daarom zeg ik met een grote glimlach: sterkte met het terugblikken!

Gezond 2012!

Toch, na een week, ben ik er nog steeds van overtuigd dat Jan Smit géén gameshowhost is. Zet daar een Ron Boszhard neer; een man die het presenteren van spelletjes in zijn natuur heeft zaten. Jan is zanger. Kan zich staande houden bij het presenteren van een muziek show maar meer zit er nog niet in. Dit laatste is natuurlijk een verlengde van wat hij op de bühne al doet.
De zaal zat vol Jan Smit fans en buiten een enkeling die zo idolaat is, dat alles wat Jan doet fantastisch is, zal een ruime meerderheid ook gezien hebben dat dit niet Jan zijn ding is.

Nu werd het hem ook niet gemakkelijk gemaakt. De kandidaten waren bekenden van het productieteam of toevallige passanten. Binding met het publiek was er niet. Die kwamen alléén voor Jan. Geen sfeer, geen tribune strijd e.d. die zorgen dat een spelletje leuk is om te kijken.
In het echt – dit was een plot – zal er wel binding tussen publiek en kandidaten zijn. En stel dat Jan alsnog de Ron Boszhard in zichzelf naar boven kan halen, dan noch twijfel ik aan het succes van de spel formule.

Die formule komt neer op: vind of herken zo snel mogelijk een locatie ergens op aarde via Google Earth. Het poogt een moderne variant te zijn van het spel waar vakantie man Frits Bom zoveel succes mee had en waarbij vakantiegangers moesten raden waar zij op vakantie zijn aan de hand van een blinde kaart. Lachen was het als iemand op vakantie In Griekenland, de Costa de la Luz aanwijst. En voor alle zekerheid, dat ligt aan de zuid kust van Spanje vlak bij de Portugese Algarve.

Voor dat spel gold al: de echte missers waren leuk. In Hit Your Home kan je niet echt missen. Doordat bossen, steden en water goed herkenbaar zijn, heb je nu veel informatie die je helpen te navigeren. Precisie speelt hier een rol. Je digitale vinger 5 km buiten Vaticaanstad zetten is nu fout Voor Frits was dit eigenlijk een voltreffer.
Nu is er een categorie mensen die Google Earth niet kennen en voor wie Hit Your Home beduidend leuker is dan voor mensen zoals ik die Google Earth regelmatig gebruiken alsof het de good-old Grote Bosatlas is.

Er zit nog een addertje onder het gras in de finale van Hit Your Home. Het is de bedoeling dat de buurman links, rechts, achter en voor in de zaal zit. Vind je in de finale niet je eigen huis maar kom je – door bijvoorbeeld tijdgebrek – uit  op het huis van je buurman dan wint hij de hoofdprijs. Als je weet dat het publiek gevraagd mee te schreeuwen “naar links!”, “rechts”, “naar boven” e.d. snap je dat je als buurman een belang hebt in onjuiste commando’s. Je kunt dat egotistisch vinden maar eventjes €50.000 winnen kan het slechtste in de mens boven brengen Echter, geen nood, de kandidaten horen je niet dus je bent net zo goed je mond houden.

Kortom, een formule waar geen direct succes van verwacht mag worden. Het haalt het niet bij de huidige kijkcijferhit van dit moment: Ik hou van Holland.

Natuurlijk mag men op de trouwe Volendam & Jan Smit aanhang rekenen maar veel meer zal het niet worden.
Mij zou het dan ook niet verbazen als het in deze vorm bij de pilot blijft.

Gisteravond las ik de blogpostings die Freddie van Rijswijk (senior manager van mij) had gepost. In één daarvan (What does Route Planning has to do with Business Process Management?) kwam Carin ter sprake.

Carin is slechts bij een enkeling bekend onder deze naam. Ik noem haar Truus.
Carin en Truus hebben heel veel dezelfde eigenschappen. Ze weten altijd waar je bent bijvoorbeeld. En, tegenwoordig niet minder belangrijk, ook waar de file staat.

Je raad het al: Truus en Carin zijn de namen voor onze navigatiesystemen. Freddie geeft aan dat zijn kinderen ‘haar’ deze naam hebben gegeven. Ik durf wel toe te geven dat ik het zelf ben geweest. Een reden, waarom ik haar Truus heb genoemd, heb ik niet. Zet zat in de lease auto die ik in januari 2006 ‘erfde’. De vorige berijder, een ex- collega (hoewel we nooit tegelijkertijd in dienst zijn geweest) had wellicht een andere naam voor haar, maar na enkele dagen wennen aan elkaar, was het duidelijk. Dit was Truus.

Truus brengt me altijd trouw waar ik moet zijn. Meestel op tijd al moet ik daar haar wel een beetje bij helpen. Zelf op tijd weg gaan is natuurlijk een vereiste. Ook zelf aanvoelen of de voorspelde file 40 kilometer verderop er ook nog is, als je daar (eindelijk) bent aangekomen. Zo samen komen we er wel uit.
Soms is Truus een goed excuus. Dan bel ik naar het thuisfront om door te geven hoe laat ik er zal zijn. Dan is daar altijd het voorbehoud: ‘volgens Truus duurt het nog…’. Kan ik haar de schuld geven als het later wordt.

Hopelijk mag ik binnenkort een nieuwe lease auto uitzoeken. De keuze is moeilijk, Er zijn vele opties. Truus is onlosmakelijk verbonden met mijn huidige auto. Ik zal dan afscheid van haar moeten nemen. In de nieuwe auto moet op zeker een opvolger komen. Een nieuwe ‘Truus’. Alleen zal ze geen Truus heten. Er was al een Truus en om haar te degraderen tot de kudde koeien (Truus 1, Truus 2…) heeft ze niet verdiend.

Een nieuwe naam. Een nieuw uiterlijk. Het zal wennen zijn.
Voorlopig hebben we nog even samen. Zo meteen mag ze weer. Van Velserbroek naar Den Bosch. Een ruim uur samen. Doe je best meid!